The trick is to keep breathing…

Ik wou dat ik een enorm diepzinnig en hoogstaand stukje literatuur zou kunnen neerschrijven, maar de ervaring leert mij dat dit niet het geval zal zijn. Ik heb wel gemerkt dat ik vaker dingen moet opschrijven. Op de zotste momenten zijn er stukjes tekst die zich manifesteren (zwaar werkwoord voor een zondag) in mijn hoofd maar tegen de tijd dat ik ze wil posten op mijn blog zijn ze meestal alweer weggefladderd. (De stukjes tekst komen vooral als ik ‘s avonds lig te piekeren in mijn bed en dan ben ik gewoonweg té lui om terug op te staan en ze neer te schrijven) Maar daar moet dus iets aan veranderen.

Het probleem is: donsdekens. Donsdekens zijn de beste uitvinding ooit. Punt. Ik hou van donsdekens. Ik heb een geweldig ultrawarm exemplaar op het bed van mijn studio liggen en thuis heb ik gewoonweg een dubbelgeplooid zomerexemplaar in mijn donsdekovertrek gepropt. Ja er bestaan gewoonweg zomerdonsdekens, dit bewijst nog maar eens de genialiteit van de uitvinding. Dank u meneer donsdek. (Ik had namelijk maar 1 donsdeken toen ik op kot ging in Leuven, maar mijn ouders hadden nog een dunner zomerexemplaar op overschot, als je zo’n zomerexemplaar dubbelvouwt, krijg je dus een winterexemplaar, slim hé en tegelijkertijd economisch verantwoord want we moesten geen geld uitgeven aan een nieuw donsdeken, al is elk donsdeken natuurlijk zijn geld waard).

Nu moet ik wel iets bekennen. Ik ben afgestapt van echte donsdekens. Echte donsdekens bevatten namelijk echte pluimpjes. Ik heb niks tegen pluimpjes, maar het probleem is, dat pluimpjes naar beneden zakken. Een echt donsdeken is dus een zak vol pluimpjes en tegen het einde van de nacht, dus het begin van de ochtend, heeft dit vaak het resultaat dat mijn voeten superwarm hadden, maar mijn bovenlichaam het koud had. De pluimpjes waren immers allemaal naar beneden verschoven. (Dit heeft echter niet met de zwaartekracht te maken, aangezien ik in een bed nog altijd horizontaal lig, het heeft eerder te maken met het feit dat ik in mijn slaap keiveel ‘vroetel’). Dus ik ben overgestapt op de meer commerciële kant van donsdekens. Wat niets afdoet aan hun genialiteit natuurlijk.

Maar soit, deze afwijkende gedachtengang is dus ontstaan over hoe ik vaker mijn ‘diepzinnerige’ (let op de sarcastische aanhalingstekens) gedachten op papier moet zetten. Maar donsdekens houden mij tegen uit mijn bed te komen. Soms zijn er dagen dat ik eigenlijk de hele dag met een donsdeken rond mij gewikkeld zou willen rondlopen. Maar die drang probeer ik te weerstaan. Hoe geweldig donsdekens ook zijn, ze zijn niet ideaal om je een hele dag in voor te bewegen. Maar in mijn bed kan ik niet zonder. Ik weiger dan ook afstand te doen van mn donsdeken, mijn beste vriend in koude tijden, dus zit er niets anders op dan pen en papier op mijn nachttafel te leggen.

Eens zien hoe dat werkt.

  The heart may freeze or it can burn

The pain will ease if I can learn

There is no future

There is no past

I live this moment as my last

There’s only us

There’s only this

Forget regret

Or life is yours to miss

No other road

No other way

No day but today

 

There’s only yes

Only tonight

We must let go

To know what’s right

No other course

No other way

No day but today

 

I can’t control

My destiny

I trust my soul

My only goal is just

To be

There’s only now

There’s only here

Give in to love

Or live in fear

No other path

No other way

  No day but today…

Ik wil eerst even kwijt dat dit geen zielige zelfmedelijdende tekst is, eerder een overpeinzing.

Ik lees bijna elke week de Flair. Ja ik ben daar eerlijk over en het kan mij weinig schelen wat andere mensen (vooral mannen dan) daarover denken. De Flair lezen, dat is pure ontspanning en het is gewoon grappig om ironisch zinnen te beginnen met ’in de Flair van deze week stond…’

Dus, in de Flair van deze week staat een artikel (ja duh er zijn wel vaker artikels in tijdschriften), getiteld: 
‘De vrouw die jij nooit wilt worden’ en in dat artikel geven vier vrij tot zeer hete kerels (Kurt Roegiers is heet, het spijt me) hun mening over de vrouw die zij niet kunnen uitstaan. 
Nu dat tot daar aan toe, ik ga hier geen samenvatting van het artikel geven, daarvoor moet ge de Flair maar kopen. Maar op het einde van het artikel staat een opsomming over waar mannen dan wel op zouden vallen (uit een of andere onbetrouwbare studie waarschijnlijk). Ik som de zaken die mannen aantrekkelijk zouden vinden even op:

-mooie voeten
-hun soulmate zijn
-eigen interesses hebben
-respect voor zichzelf en hun partner hebben
-iets roods dragen
-hem bevestigen
-weerwerk bieden
-luisterend oor bieden
-empathisch zijn
-maar bovenal en overal jezelf blijven

Oké, over mijn voeten ga ik mezelf niet uitspreken, dat is een kwestie van perspectief. Ja soulmate zijn, sorry dat kan ik nu eenmaal niet voor iedereen, dus dat is ook afwachten. En ja, ik geef het toe, ik bied weinig weerwerk (maar daar werk ik aan… afentoe… een beetje… in mijn hoofd)
Maar voor de rest! Vind ik dat het dan nog meevalt (jaja ik heb even een moment van egotripperij)
Dus de ideale man mag nu voorbijkomen. Dankuwel.

Ik weet nog hoe ik, toen ik mijn eerste communie deed, solo mocht zingen. Als een van de weinige kindjes mocht ik in de kerk een solo zingen. Het was maar 1 strofe maar ik vond het geweldig. Ik herinner mij nog hoe trots ik op mezelf was, want ik kon duidelijk toch wel goed zingen als ik zomaar een solo mocht zingen. Onbezorgd was ik toen, het maakte mij toen niet uit welke kleren ik droeg of hoe ik reageerde of wat ik tegen wie zei. Het leven was simpel.

Nu vele jaren later (man dat klinkt zo dwaas) sta ik voor mijn zangleraar en hoor ik hoe hij zegt dat er veel meer in mij zit en ik meer kan dan ik denk maar dat het er niet uitkomt. Mijn onzekerheid staat me in de weg. Mijn trotse en onbezorgde gevoel van in die kerk toen is verdwenen. Ik sta niet meer met pretlichtjes in mijn ogen voor een grote zaal een kinderliedje te zingen en mij van niets iets aan te trekken. Nu vele jaren later denk ik na over wat ik zal aandoen en over wat mensen van mij denken. Niets onbezorgd meer, geen simpelheid meer.

Het enige wat niet veranderd is, is mijn liefde voor muziek en mijn liefde voor zingen. Die is er altijd al geweest en zal wrs wel altijd blijven. Alleen stom dat mijn eigen onzekerheid iets wat ik graag doe in de weg staat. Stom dat mijn eigen onzekerheid ervoor zorgt dat ik iets wat ik graag doe niet eens goed kan doen. Stom.

Gisteren afzuip, laatste avond van de fak, ben ergens blij dat het gedaan is.
Veel goede gesprekken gehad, veel fijne momenten beleefd, maar het tijd voor een beetje pauze. Het is vooral tijd om mij te concentreren op mijn schoolwerk en echt wel voor echt deze keer. Want ik ga de dagen voor de blok nog goed kunnen gebruiken.

Voor de rest ook mijn gedachten moeten ordenen, op veel vlakken. Want ik word weer een beetje te vaak met mijn eigen gevoelens enzo geconfronteerd. Ach ik zie wel zeker?
Ik was in het begin van dit jaar zo zeker dat alles goed zou komen, nu ben ik dat niet meer…

Wachten is nooit fijn, maar het zal moeten…

Het is zo cool om op u 20ste nog altijd eitjes te rapen ^^

hihi